Forever and Ever

Het overkomt me elke keer weer: de vraag waar is je partner ? En weer moet ik antwoorden dat ik het heb uitgemaakt. Ze kijken je teleurstellend aan, omdat je in hun ogen toch zo’n leuk stel was. Ooit merkte iemand zelfs op, dat hij me doorhad en ik een maximum van 5 jaar had. En ja, hij had gelijk. Tot nu toe is het me nooit gelukt om langer in een relatie te blijven. Mijn familie maakt er grapjes over en waarschuwen mijn partners al vanaf het prille begin. Want een gewaarschuwd “man” telt voor twee. Namen van vriendjes worden regelmatig door elkaar gehaald en dan kijken ze me aan van: tja, ik kan ze niet meer bijhouden.  En soms geef ik ze gelijk. Wat ben ik toch een zeur, waarom kan ik niet voor altijd samen gelukkig zijn: forever and ever till death do us part. En dan kijk ik naar “normale” relaties van 10, 20 jaar en denk ik: zie je Rox, het kan best.

Dus aan het begin van mijn huidige relatie zorgde ik voor garantie. Ik kwam met voorwaarden: binnen 1 jaar samenwonen en daarna een huwelijk, met of zonder feest. Het huwelijk zou me verplichten om door te zetten als de relatie me niet bevalt. Mijn partner werd op allerlei manieren getest, want ik moest zeker weten of hij “de ware” was. Ja zeer vermoeiend, maar wat was nou eigenlijk deze obsessie met forever and ever?

Het huwelijk is namelijk ontstaan vanuit economische overwegingen. Families die met elkaar verbindingen aangingen om hun bezittingen te garanderen en te vermeerderen. Het huwelijk had helemaal niets met liefde te maken. Romantiek zocht je in affaires. Net zoals onze grootouders die 40 en 50 jaar samen bleven. In die tijd was de juiste man, goed voor de kinderen, zorgde voor brood op de plank en respecteerde zijn vrouw. De vrouw moest het huishouden draaien en goed voor de kinderen zorgen. Over scheiding werd niet gesproken. Het was een schande en de mogelijkheden om in je eentje sociaal en economisch rond te komen waren zeer beperkt. Het huwelijk had een hele andere betekenis en was dus dan ook makkelijker om 40 -50 jaar vol te houden.

Tegenwoordig heeft het huwelijk amper een economische waarde. We kunnen in ons eentje een huis kopen, onze lunch wordt bezorgd, kinderen gaan naar de opvang en we betalen een huishoudster. Het fenomeen van friends with benefits is nu heel normaal. Mannen betalen voor seks en iedere vrouw heeft wel een dildo. Dus een relatie man-vrouw is gewoon een leuke aanvulling op je leven. We willen daarom een partner die intelligent is, ons kan steunen, goed kan luisteren, weet te communiceren en het liefst ziet hij of zij er ook goed uit. De passie moet in leven gehouden worden, want we accepteren geen sleur. Het huwelijk is nooit eerder zo moeilijk geweest dus ook niet makkelijk vol te houden.

Inmiddels zijn er twee jaren voorbij en ik woon nog steeds niet samen. Het huwelijk ben ik allang vergeten, en ik ben gelukkig in deze relatie . De prins op het witte paard is misleidend en bestaat niet. Het gaat namelijk om de diepgang, de confrontatie met en ontwikkeling van mezelf in een relatie. Het kan best zijn dat deze relatie niet voor altijd duurt. En ik besef nu dat het einde van een relatie helemaal niets met falen te maken heeft. Het is geen egoïsme, maar puur een beslissing om een andere pad te nemen en je geluk ergens anders te vinden. Partners, net als vrienden, komen en gaan en daar is niets mis mee. Zolang je trouw blijft aan je werkelijke behoeften, wensen en idealen. En de liefde die je bij je partners zocht, moet je uiteindelijk in jezelf vinden.

Whenever we manage to love without expectations, calculations, negotiations, we are indeed in heaven.” ~ Rumi

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Free First Consultation​

Tellus commodo enim risus ornare, fusce sit magna